شوخی

امروز میخواستم وقتی که برگشتم درباره ی یه جمله که توی ذهنم بود بنویسم...و بذارمش اینجا که بهاران بخونه...بهم گفته بود آپ بکن!وقتی چشمم به کلمه ی "هیچی" خورد...یعنی واقعا هیچی؟همین؟

ترک روی دیوار راهروی مدرسه را دیده ای؟کناره های کتاب هایی که دستت میگیری و میخوانی را چه طور؟چهارچوب در و پنجره از همه مهم تر هستند....می توان گفت در و پنجره مفهومی تر از بقیه ی وسایلی هستند که شکل یه خط راست هستند.ما هم اگر صاف بایستیم میتوانیم مثل یک خط باشیم!ما آدم ها شاید مهم ترین خط هایی هستیم که راه هم می رویم.

ما خط های خوبی هستیم...باران و پاییز را دوست داریم و زمستان برف که می بارد دلمان برای کسانی که توی خیابان مانده اند می سوزد. توی بهار هم خوب میتوانیم از شکوفه ها تعریف بکنیم و تابستان که شد آنقدر باهوش هستیم که بگوییم از هوای گرم متنفریم. ما واقعا خط های مهمی هستیم...توانایی خط خطی کردن را هم داریم!

درخت هم یک خط است. مثل من و تو. عمود روی زمین خط شده!

و از همه تکراری تر می شود گفت که خدا یک خط است!یک خط راست،چپ! هر چه باشد او هم می تواند یک خط باشد فقط. همه جا که هست...این همه خط که گفتم،همه جا وجود دارند.

پس حتما، حتما خدا هم یک خط است!

مجسم کن...

پ.ن. به این "هیچ" ، مپیچ!

پ.ن. "لحظه ی رها کردن لذت بخش تر از لحظه ی برداشتن است." کریستین بوبن- ابله محله

پ.ن. تا حالا تونستید قهرمان خودتون باشید؟

پ.ن.دلم فیلم ترسناک میخواد!ولی خب هیچ فیلم ترسناک درست حسابی ای نیست...هست؟